Laureaci nagrody im. Witolda Hulewicza

Nagroda imienia Witolda Hulewicza zaistniała dzięki zgodzie i wsparciu Jego najbliższych: córki Agnieszki i jej męża Romana Feilla. Pani Agnieszka Hulewicz-Feillowa, autorka pięknej książki o Ojcu Rodem z Kościanek (Wydawnictwo Literackie, Kraków 1988) oraz pan Roman Feill ziemianin, żołnierz AK, olimpijczyk, wicemistrz Polski w strzelaniu do rzutków, który uczył posługiwania się bronią młodą kadrę przyszłych powstańców Warszawy, a w czas Powstania przeprowadzał ludność kanałami, zostali wyróżnieni przez Jury Nagrodą im. Witolda Hulewicza.

Pełną listę laureatów i wyróżnionych zamieścimy po jubileuszowej XX edycji Nagrody. Na tym miejscu dla zilustrowania szerokiego zasięgu tematów – wymieniamy niektórych zdobywców głównej nagrody:

  1. Barbara Wachowicz, pisarka, autorka opowieści biograficznych poświęconych wielkim Polakom, świetny fotografik, spośród wielu tytułów jej książek wymieńmy biografię Sienkiewicza Marie jego życia (2001) czy Ciebie jedną kocham (1979) o Stefanie Żeromskim, autorka licznych wystaw jak Kamyk na szańcu, Opowieść o druhu Aleksandrze Kamińskim i jego bohaterach, odtwarzała wędrując po kresach kraj lat dziecinnych Adama Mickiewicza, Mistrzyni Mowy Polskiej.
  2. Wiesław Ochman, światowej sławy tenor (występy m.in. Metropolitan Opera w Nowym Yorku, La Scala w Mediolanie, Teatr Bolszoj w Moskwie), współtwórca Muzeum im. Adama Mickiewicza w Wilnie. Rysem szczególnym w biografii Wiesława Ochmana jest kierunek jego studiów – Wydział Ceramiczny Akademii Górniczo-Hutniczej, Kraków 1960. Dopiero później podjął studia wokalne i muzyczne. Debiutował i był solistą Opery Śląskiej w Bytomiu. Jako hobby artysty wymienia się malarstwo i kolekcjonowanie dzieł sztuki. Wiesław Ochman zasłużył się w dziedzinie opieki nad zabytkami. Rozwinął patronat nad kulturą Kresów Wschodnich.
  3. Andrzej Mularczyk, pisarz (książki: Gwiazdy w kałużach (1957), Co się komu śni(1968), Czyim ja żyłem życiem (1983)), klasyk współczesnych mediów, seriali (Droga (1974), Dom (1980)), słuchowisk, autor scenariuszy do filmów dokumentalnych i fabularnych (m. in. Sami swoi (1967), Jeszcze słychać śpiew i rżenie koni (1971), Nie ma mocnych (1974), Kochaj albo rzuć (1977)) oraz widowisk Teatru TV, współautor powieści radiowej W Jezioranach (1960-do dziś).
  4. Zofia Posmysz, więzień Auschwitz, długoletnia redaktorka Polskiego Radia, współtwórczyni powieści radiowej W Jezioranach (1960-do dziś). Rozgłos przyniosło jej słuchowisko Pasażerka z kabiny 45 na motywach którego powstał film Pasażerka w reżyserii Andrzeja Munka a następnie powieść o tym samym tytule (1962) i opera o randze światowej (2010).
  5. Zofia Rybicka, przed wojną działaczka wojskowych organizacji kobiecych, długoletnia redaktorka Wydawnictwa MON i PIF, tłumaczka współczesnej literatury niemieckiej. W dorobku Zofii Rybickiej, obejmującym głównie przekłady powieści współczesnych autorów niemieckich, jest też ważna pozycja z literatury faktu. To pamiętnik Nicolasa von Belowa Byłem adiutantem Hitlera (1990). Ktoś, pisząc o tej książce zauważył, że Hitlerzy odchodzą, adiutanci pozostają. To trawestacja słów Stalina. Pamiętnik przyswojony polskiemu czytelnikowi, jest ważnym dokumentem epoki hitleryzmu.
  6. Lesław M. Bartelski, pisarz, biograf Pokolenia Kolumbów, ochotnik w obronie Warszawy 1939, żołnierz dywersji ZWZ-AK 1941-44, działacz podziemia kulturalnego, członek grupy poetyckiej i redakcji Sztuka i Naród 1942-44, brał udział w Powstaniu Warszawskim, w oddziale Baszta i Sztabie V Obwodu Mokotów, zasłużony Prezes oddziału Warszawskiego Związku Literatów Polskich, jego Prezes Honorowy, główne prace: Genealogia ocalonych (1963), Powstanie Warszawskie (1965), Mokotów 1944 (1971).
  7. Marek Kwiatkowski, profesor historii sztuki, muzealnik i varsavianista, długoletni kustosz Łazienek Królewskich, autor wielu wybitnych, barwnych, podajacych głęboka wiedzę książek, albumów oraz publikacji i rozpraw o sztuce Warszawy i Polski, odznaczony przez ministra kultury Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
  8. Danuta Żelichowska i Jan Zagozda to niezwykły duet autorski, wielkie osobowości radiowe, uzupełniające się talentem i umiejętnościami. Z Polskim Radiem związani są od ponad pół wieku. Mówi się o nich Kustosze pamięci Polskiego Radia. W swoich audycjach popularyzują tradycje patriotyczne, pamięć o ludziach, historię Polski i polskiej radiofonii. Są autorami takich programów jak: Wspomnienia pisane dźwiękiem, Mijają lata, zostają piosenki, Słodkie Radio Retro. Organizowane przez nich spotkania z cyklu Kawiarenka Radia Retro gromadzą setki gości. W 2005 roku zostali uhonorowani prestiżową nagrodą Polskiego Radia – statuetką Złotego Mikrofonu.
  9. Barbara Otwinowska, profesor filologii polskiej, badacz literatury staropolskiej, poetka, żołnierz AK, więzień polityczny, działaczka opozycji demokratycznej w Polsce Ludowej, biograf więźniarek politycznych Zawołać po imieniu t. I (1999) i t. II (2003), współredaktor miesięcznika Nike Środowiska Fordoniarek Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego, laureatka Nagrody Kustosz Pamięci Narodowej.
  10. Bohdan Drozdowski, poeta (Jest takie drzewo (1956), Piołun (1970), Opór (1973)), pisarz (powieści: Arnhem – ciemne światło (1968), Stare srebra (1973); dziennik brytyjski „Albion od środka” (1971) dramaty: Kondukt (1960), Ballada polska (1962), Zapach cygar (1978), Bóg na śmieciach (1986) reportaże: Tylko pamięć (1964) i in.), tłumacz dzieł Wiliama Szekspira, eseista, redaktor miesięcznika „Poezja” o randze europejskiej.
  11. Maria Kołodyńska, doktor farmacji, specjalista z zakresu ziołolecznictwa, długoletni kierownik apteki w Kurowie, działaczka społeczna upamiętniająca wielkie postacie miasteczka: ks. Grzegorza Piramowicza, współtwórcy Komisji Edukacji Narodowej – pierwszego ministerstwa oświaty w Europie oraz Ignacego Potockiego, jednego z głównych twórców Konstytucji 3-go Maja.
  12. Edward Redliński, pisarz i publicysta, autor arcydzieła powieściowego Konopielka (1973), tomu prozy pop-artowskiej Nikiformy (1962), sztuk teatralnych: Awans (1973), Jubileusz (1975), Wcześniak (1976), Pustaki (1979).
  13. Piotr Szyryński, inżynier rolnik, lekarz weterynarii z Posejneli, działacz społeczny, opiekun pamięci narodowej w regionie Suwalszczyzny, autor Domu Julii (2015), wstrząsającej opowieści z kresów północno-wschodnich.
  14. Aleksander Rowiński, pisarz, wydawca, autor głośnych reportaży Anioły warszawy (1970), Świat się kończy (1972), W lepszym towarzystwie (1975), Tamci żołnierze (1979), scenariusze telewizyjne i filmowe; autor książek reportażowych m. in.: Zygielbojma śmierć i życie (2000), Przeklęte łzy słońca (2005); nagrody Życia Literackiego i liczne w różnorakich konkursach, redaktor fundamentalnego albumu o Placu J. Piłsudskiego i Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie Pamięć nieustająca (2012); współzałożyciel Oficyny Literatów RÓJ, a także Fundacji Ostoja przy Wiśle.
  15. Adam Myjak, wybitny rzeźbiarz i pedagog, profesor zwyczajny Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, trzykrotnie wybierany na rektora tej uczelni. Prowadził też na ASP własną pracownię rzeźby. Był redaktorem graficznym pisma Orientacja oraz miesięcznika literackiego młodych Nowy Waraz, był związany nie tylko formalnie z poetyckim pokoleniem ’68. Pierwsze sukcesy artystyczne zaczął odnosić już w czasach studenckich: Zdobył nagrodę za Najlepszą pracę roku 1967 studentów Warszawy – rzeźba. Odtąd sukcesy towarzyszyły Jego twórczości rzeźbiarskiej . Kolekcja zdobytych nagród i zaszczytów jest długa; został odznaczony przez ministra kultury Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
  16. Jerzy Tuszewski, dziennikarz, dramaturg, eseista, reżyser radiowy, teoretyk sztuki radiowej, długoletni pracownik Polskiego Radia (programy literackie, adaptacje sceniczne i radiowe, słuchowiska).
  17. Biskup Józef Zawitkowski, poeta, muzykolog, kompozytor małych form muzycznych dla chórów i zespołów wokalnych, autor teksów pieśni kościelnych, kontynuator tradycji oratorskich ks. Piotra Skargi; odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
  18. Anna i Piotr Voelkelowie, biznesmeni z Poznania, fundatorzy wielu stypendiów artystycznych dla młodzieży. Jedna z mądrości Gruzinów, przedstawicieli starej cywilizacji, głosi: Im więcej dajesz tym jesteś bogatszy. Oczywiście trzeba też mieć z czego dawać. Anna i Piotr Voelkelowie postępują wedle tej wskazówki. Poznańscy biznesmeni branży meblarskiej, zaliczeni do stu najbogatszych Polaków, od lat dzielą się swymi dobrami. Stawiaja na młodzież artystyczną fundując stypendia twórcze. Skala ich mecenatu jest godna podziwu i naśladownictwa.
  19. Kazimierz Pliszka, doktor nauk rolnych, zasłużony w popularyzacji borówki amerykańskiej w Polsce, twórca nowych jej odmian. U zarania swej kariery pojechał na stypendium do Usa. Tu zafascynowany borówką amerykańską poświęcił się bez reszty studiom nad uprawą tej niezwykłej rośliny. Jego zasługą stało się udomowienie i polonizacja wielu jej odmian. Był organizatorem ogólnopolskich Dni Borówkowych, sesji naukowych, był popularyzatorem wiedzy o borówce – służył planatatorom radą i pomocą. W dużej mierze dzięki jego pracom i pasji Polska stała się potegą borówkową w Europie, pokonując przodujące przez wiele lat Niemcy.
  20. Eugeniusz Walczuk, profesor Politechniki Łódzkiej, miłośnik twórczości Jana Chryzostoma Paska, kolekcjoner jego Pamiętników (największy zbiór wydań w Polsce), autor licznych wystaw o Pasku i jego epoce, regionalista zasłużony w dziele popularyzacji historii Rawy Mazowieckiej.
  21. Stanisław Jan Rostworowski, historyk, pisarz, publicysta, autor opowiadań i szkiców historycznych, wydawca, autor fundamentalnego dzieła poświęconego historii rodu Rostworowskich; katolicki działacz społeczny, ongiś poseł na Sejm. Jego wspomnienia z czasów studiów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim noszą szokujący tytuł Agenda PAX-u na KUL-u. Zaangażowany był w wydanie dorobku pisarskiego swego ojca, generała Stanisława Rostworowskiego, komendanta Okręgu Krakowskiego Armii Krajowej, zamęczonego w katowni Gestapo w wiezieniu na ul. Pomorskiej w Krakowie. Zebrana przez siebie dokumentację przekazał do Archiwum Akt Nowych oraz archiwum w Lublinie i Kórniku.
  22. Janusz Kukuła, twórca radiowy, laureat Prix Italia, poeta, dyrektor i reżyser Teatru Polskiego Radia, propagator historii i kultury na falach eteru.
  23. Adam Zelga, ksiądz, poeta, autor książek dla młodzieży, założyciel szkoły dla dzieci autystycznych na Ursynowie w Warszawie. Adam Zelga to były piłkarz, pasjonat futbolu. Organizator turniejów drużyn chłopięcych, społecznik. Od spotru wśród młodzieży zaczynał swoją posługę kapłana, blisko związanego ze środowiskiem, w którym przyszło mu pracować. Poeta, ale zapatrzony nie w siebie a dostrzegajacy innych ludzi pióra. Dzięki jego zrozumieniu mogło dojść do wydania wielu wartościowych książek, które były skazane na niebyt.
  24. Grzegorz Wiśniewski, polski historyk kultury, eseista, pisarz muzyczny, tłumacz, organizator życia kulturalnego; badacz i popularyzator kultury rosyjskiej i polsko-rosyjskich kontaktów artystycznych, autor m. in. monografii Moskwa. Portret – przewodnik. Dzieje – zabytki – kultura (2008, 2012).
  25. Wojciech Stańczak, doktor filologii klasycznej, poeta, tłumacz z łaciny dzieła Jana Kochanowskiego Pieśń zwycięstwa nad Moskwą (2008, 2009, więzień stanu wojennego. Jak niewielu zna epokę Jana z Czarnolasu. Na licznych spotkaniach autorskich szerzy wiedzę o renesansie w Polsce, przybliża czasy minione, pięknie opowiada o Kochanowskim.
  26. Włodzimierz Pawluczuk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, prozaik, eseista, autor książek i studiów z pogranicza kultury i życie Kresów Wschodnich.; socjolog, etnolog, religioznawca, badacz kultury ludowej, publicysta i pisarz. Od 1997roku profesor 26. Uniwersytetu w Białymstoku.
  27. Andriej Bazylewski, poeta rosyjski, wybitny tłumacz poezji polskiej klasycznej i współczesnej na język rosyjski, równocześnie badacz naszego piśmiennictwa, ponadto edytor, autor wstępów i posłowi do wielu utworów naszej literatury, właściciel jednoosobowego wydawnictwa Wahtazar, miłośnik Witkacego, szkice o ekspresjonizmie w Polsce i twórczości Witolda Hulewicza.
  28. Wojciech Piotrowicz, poeta, prozaik – nowelista, znawca literatury XIX-wiecznej, znawca Wileńszczyzny, tłumacz z języków litewskiego i żmudzińskiego, animator kultury. Piotrowicz był współodkrywcą rękopisu niedokończonego dzieła Fizyognomistyka kobiet Stanisława Morawskiego, przyjaciela Adama Mickiewicza, filarety i profesora medycyny Uniwersytetu Wileńskiego.
  29. Sylwester Sokolnicki, długoletni Burmistrz Serocka nad Narwią, organizator inicjatyw społecznych i kulturalnych; przeobraził życie miasteczka, inicjator Forum Samorządowego 29. Zalew Zegrzyński oraz prezes Stowarzyszenia Gmin Podwarszawskich Ile de France. Pełni obowiązki wiceprezesa Związku Gmin Zalewu Zegrzyńskiego. Działa w29. Ochotniczej Straży Pożarnej w Serocku. 29. Sylwester Sokolnicki, długoletni Burmistrz Serocka nad Narwią, organizator inicjatyw społecznych i kulturalnych; przeobraził życie miasteczka, inicjator Forum Samorządowego Zalew Zegrzyński oraz prezes Stowarzyszenia Gmin Podwarszawskich Ile de France. Pełni obowiązki wiceprezesa Związku Gmin Zalewu Zegrzyńskiego. Działa w Ochotniczej Straży Pożarnej w Serocku.
  30. Małgorzata Kwiatkowska, pedagog specjalny z Wielkopolski, społecznik, autorka pierwszego w Polsce podręcznika dla nauczycieli dzieci głęboko upośledzonych Dzieci głęboko niezrozumiane (1997) i Zwyczajne towarzyszenie zamiast specjalnej troski (2006); członek zespołu do spraw wspomagania metodycznego nauczycieli przy Centrum Metodycznym Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej przy MEN
  31. Marian M. Drozdowski, profesor historii, autor licznych książek poświęconych dziejom Polski i Warszawy XIX i XX w.; wydał m. in.: Polityka gospodarcza rządu polskiego 1935-1939 (1963), Historia Warszawy z A. Zahorskim (1972), Ludność cywilna w Powstaniu Warszawskim (1974), Stefan Starzyński prezydent Warszawy (1976), Ignacy Jan Paderewski. Zarys biografii politycznej (1979).
  32. Janina Jankowska, reporterka, działaczka opozycji demokratycznej w PRL, laureatka nagrody radiowej Prix Italia. W 1989 uczestniczyła w obradach Okrągłego Stołu w tzw. podzespole prasowym, Komitetu Obywatelskiego. W 1998 pracowała ponownie w Polskim Radio jako reporterka. Równolegle w okresie 1991–1997 współpracowała z działem zagranicznym austriackiej telewizji ORF. Była członkinią i przewodniczącą rad programowych Polskiego Radia i Telewizji Polskiej, a także członkinią jury międzynarodowych festiwali Prix Italia, Premios Ondas, Prix Europa w kategorii dokumentu radiowego. Była także przewodniczącą zespołu do spraw opiniowania wniosków o nadanie orderów i odznaczeń w Kancelarii Prezydenta RP w okresie prezydentury Lecha Kaczyńskiego. W 2011 za wybitne zasługi dla rozwoju niezależnego dziennikarstwa, została przez prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
  33. Mikołaj Melanowicz, poeta, japonista, tłumacz noblistów japońskich, autor historii literatury japońskiej i licznych szkiców; uczestnik wielu konferencji naukowych w Polsce i zagranicą, wykładowca na uniwersytetach japońskich. Autor obszernej trzytomowej monografii pt. Literatura japońska. W 1997 r. otrzymał Order Świętego Skarbu – najwyższe japońskie odznaczenie przyznawane cudzoziemcom.
  34. Tadeusz Kijonka, poeta śląski (tomy poetyckie Witraże (1959), Rzeźba w czarnym drzewie (1967), Kamień i dzwony (1975), Pod Akropolem (1979), Śnieg za śniegiem (1982), ostatnio sonety o śmierci i umieraniu), muzykolog, dziennikarz, radiowiec, kierownik literacki Opery Śląskiej w Bytomiu.
  35. Maria Jentys-Borelowska, filolog polski, poetka, eseistka, zasłużony edytor, odkrywczyni zapomnianych pisarzy, krytyk literacki, W latach 2005-2008 członkini Zarządu Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, w 2008-2010 sekretarz Zarządu Głównego SPP. Dwukrotna stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego; w 2007 roku otrzymała nagrodę specjalną Ministra Kultury.
  36. Alina Aleksandrowicz, profesor UMCS w Lublinie, znawczyni, specjalista problematyki Oświecenia, preromantyzmu, wczesnego romantyzmu oraz ośrodków życia kulturalnego i literackiego a także folklorystyki literackiej; fundamentalne prace o Puławach doby książąt Czartoryskich.
  37. Eugeniusz Kabatc, pisarz, redaktor dwutygodnika Współczesność, znawca kultury i literatury włoskiej, tłumacz, długoletni Prezes Stowarzyszenia Kultury Europejskiej (SEC); autor licznych powieści: m. in. Za dużo słońca (1959), Jedenaste przykazanie (1965), Żółwie (1966), Małgorzata, czyli requiem dla wojowniczki (1980), Śmierć robotnika w hotelu Savoy (1985), autor licznych opowiadań i szkiców.
  38. Wojciech Siemion, wybitny aktor teatralny, filmowy i telewizyjny; niezapomniany w monodramie Wieża malowana (1959); prowadził spotkania dla czytelników pt. Lekcja czytania. Występował w słynnym Studenckim Teatrze Satyryków, w latach sześćdziesiątych także w kabarecie “Pod Egidą”. Zakładał i pełnił funkcję dyrektora w warszawskiej Starej Prochowni (od 1972). Wykładał w Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych w Warszawie na Wydziale Aktorstwa, prowadził także prywatne muzeum sztuki ludowej we wsi Petrykozy.
  39. Lech Ludorowski, profesor UMSC w Lublinie, znawca i popularyzator twórczości Henryka Sienkiewicza, regionalista troszczący się o zachowanie i upamiętnienie miejsc związanych z życiem i twórczością autora Trylogii, Mistrz Mowy Polskiej.
  40. Józef Olejniczak, pisarz, dyrektor Muzeum Stanisława Staszica w Pile, znawca życia i twórczości autora Przestróg dla Polski, organizator i autor wystaw poświęconych Staszicowi.
  41. Irena Piłatowska, reżyserka, redaktor naczelna Studia Reportażu i Dokumentu Polskiego Radia. Jej reportaże emitowane były w wielu rozgłośniach świata. Audycje dokumentalne jej autorstwa znajdują się w zbiorach Instytutu im. Gen. Wł. Sikorskiego w Londynie oraz Biblioteki Narodowej w Lincoln Center w Nowym Jorku. Za swoją radiową twórczość uhonorowana została wieloma prestiżowymi nagrodami: m.in.: “Złoty Mikrofon” – najwyższe polskie wyróżnienie dla twórców radiowych, Nagrodę Główną Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich – “Wolności Słowa”(“za odwagę przeciwstawienia się, w poszukiwaniu prawdy, obiegowym sądom środowiska dziennikarskiego, opinii publicznej i polityków”). Otrzymała nominację do Grand Press, jednej z najbardziej prestiżowych nagród w świecie – “Premios Ondas”, wyróżnienie na Prix Italia oraz drugą nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Audialnej pod patronatem Europejskiej Unii Nadawców. Pomysłodawczyni najbardziej prestiżowego polskiego konkursu dla reportażystów – Ogólnopolskiego Konkursu Reportażystów MELCHIORY. Miesięcznik “Pani” uznał ją w 1999 roku za jedną ze 100 Polek budzących podziw i uznanie zarówno w kraju jak i zagranicą.
  42. Tadeusz Olszański, reporter, publicysta, wybitny tłumacz literatury węgierskiej, uprawiający także tematykę sportową. W latach sześćdziesiątych kierował działem sportowym w redakcji “Sztandaru Młodych”. Później pracował w redakcji “Sportowca”, w Telewizji Polskiej oraz w Krajowej Agencji Wydawniczej. Jako dziennikarz sportowy wielokrotnie relacjonował igrzyska olimpijskie. Jest również autorem wielu książek o tematyce sportowej. Dokonał także około 40 przekładów literatury węgierskiej. Zdobył wiele krajowych i zagranicznych nagród oraz wyróżnień. W latach 1986-1990 był dyrektorem Ośrodka Kultury Polskiej w Budapeszcie. Swoją fascynację narodem, kulturą i kuchnią węgierską opisał w przewodniku kulinarnym Nobel dla papryki. W latach 1990-1994 pracował jako korespondent Polskiego Radia i Telewizji na Węgrzech oraz w Jugosławii. Publicysta tygodnika “Polityka”. W 2008 opublikował wspomnieniową książkę Kresy kresów. Stanisławów, obejmującą okres dzieciństwa spędzonego w Stanisławowie.
  43. Bogdan Tuszyński – dziennikarz sportowy, długoletni sprawozdawca Polskiego Radia, pomysłodawca Studia S-13. W latach 1951–1952 redaktor Przeglądu Sportowego. W latach 1953–1981 sprawozdawca sportowy w Polskim Radiu (1975–1977 kierownik, 1979–1981 był redaktorem naczelnym redakcji sportowej. Trzykrotny zdobywca Złotego Pióra (1966, 1975 i 1981), wyróżniony Srebrnym i 2-krotnie Złotym Wawrzynem Olimpijskim PKOl (1994 i 2000), laureat nagrody Radiokomitetu za radiową obsługę Igrzysk Olimpijskich w Montrealu (1976). Autor przeszło 30 publikacji książkowych z historii prasy i sportu. Wśród jego opracowań znajdują się opracowania o znaczeniu encyklopedycznym, także fundamentalnym.
  44. Bohdan Tomaszewski, dziennikarz, komentator sportowy, tenisista (przedwojenny wicemistrz Polski juniorów), autor książek i scenariuszy filmowych. Jest uznawany za legendę i symbol polskiego dziennikarstwa sportowego. W 1946 rozpoczął pracę dziennikarską w „Kurierze Szczecińskim”. W 1948 rozpoczął pracę jako dziennikarz sportowy w „Expressie Wieczornym”. W 1955 został sprawozdawcą radiowym, a później telewizyjnym. W latach 1956–1980 komentował m. in. 12 igrzysk olimpijskich letnich i zimowych. W czasie stanu wojennego odmówił współpracy z Polskim Radiem. Powrócił na antenę w 1989. Bohdan Tomaszewski w pracy radiowego sprawozdawcy, był niepowtarzalny. Stworzył nowy styl, który stanowił przeciwieństwo dla płytkich sportowych relacji, na poziomie emocjonalno-rozrywkowymi aspektami widowiska.